Jubileumspeech 90 jarige bestaan PV De Blauwe Doffer
   
 

Dames en heren;
Het houden van duiven wordt eigenlijk al sinds mensenheugenis gedaan. Voor het eerst wordt daar over gesproken en geschreven door de oude Egyptenaren en de romeinen. Bekend is dat later in  de middeleeuwen  in West Europa de adel, de gegoede families en de geestelijken al duiven hielden.
Ergens vroeg in de 19e eeuw wordt er voor het eerst gesproken over een postduiven ras. Deze is  ontstaan in België  in de regio’s van Luik  en Antwerpen.
Het is aannemelijk dat de eerste postduiven eind 19e eeuw in het noorden van Nederland terecht zijn gekomen. Ook in Appingedam zullen ongetwijfeld begin 20e eeuw postduiven hebben rondgevlogen.
Hoe het allemaal is gegaan, wie de initiatiefnemers  destijds waren en zelfs de exacte oprichtingsdatum is niet meer te achterhalen. Getuige de overgeleverde notulen en de data van voorgaande jubilea, mogen we met zekerheid zeggen dat in 1925 in Appingedam Postduivenvereniging De Blauwe Doffer is opgericht.
Nu in 2015 vieren we dat onze vereniging 90 jaren oud is. Dat  doen wij, de leden en donateurs van de Blauwe Doffer samen met afgevaardigden van verenigingen uit de regio en uit het samenspel Van Hondsrug tot Dollard.
Samen met afgevaardigden van het rayon, de afdeling 10  en  de NPO.
Samen met de wethouders van de Gemeente Appingedam.
Ik wil u allen hartelijk welkom heten. Wij zijn bijzonder verheugd dat u hier allen aanwezig bent met ons dit jubileum te vieren.

Het zal u waarschijnlijk niet verbazen dat ik u in een vogelvlucht meeneem door de 90 jaren van niet alleen het bestaan van onze vereniging maar ook van de duivensport in het algemeen.
1925, hoewel het organiseren van wedstrijden nog in de kinderschoenen stond zijn er in de beginjaren van het bestaan van onze vereniging al wedstrijden georganiseerd. Hier in Appingedam op een centrale plek inkorven, onder andere per spoor vervoeren naar een losplaats en vervolgens de duiven op de plaats van bestemming lossen. Verder zal het verenigingsleven in deze beginjaren nadrukkelijk hebben bestaan uit het samenscholen van duivenhouders en het uitwisselen van kennis en ervaringen. De sport stelde eigenlijk nog niet zoveel voor. Centraal stond het houden van postduiven en dan hebben we direct in het begin van mijn betoog de basis en het fundament onder onze duivensport te pakken. Dit, het houden van postduiven, zou als een dikke rode draad door mijn betoog moeten lopen.
In de decennia daarop volgend tot de zestiger jaren beleeft onze vereniging een ontwikkeling  die synchroon loopt met de ontwikkeling van de duivensport. Doordat er in die jaren veel over de duivensport is gepubliceerd nam de kennis bij de duivenmelkers over het spelen met en het motiveren van duiven  zienderogen toe. Het weduwschap spel nam zijn intrede. Het Janssen ras en het Aarden ras waren inmiddels  begrippen geworden. Verschillende spelsystemen bedacht, samenspelen gevormd en overkoepelende organisaties gaven inmiddels structuur aan de duivensport.

De zestiger en zeventiger jaren kenmerken zich duidelijk door de stagnatie in de groei van het ledental en het steeds centraler en belangrijker maken van de kampioenschappen. Een logisch gevolg van de concurrentiestrijd en het voor jezelf steeds maar weer hoger leggen van de lat. Het houden  van duiven is zo langzamerhand  een treetje lager komen te staan. Prijzen, kampioenschappen en nationale vluchten zijn belangrijk geworden.
Als in de tachtiger jaren de commercie om de hoek komt kijken en vooral de laatste decennia op een overweldigende manier het inrichten van de duivensport beïnvloed, dreigt het simpele, eenvoudige houden van duiven uit het zicht van de sport te geraken. Dat wat de basis en het fundament onder de duivensport zou moeten zijn en als een dikke rode draad door de afgelopen 90 jaren zou moeten lopen is er niet veel meer overgebleven dan een veel te dun rood draadje die op breken staat.
Het maakt niet uit of je jong of oud bent, de sport begint door te spelen met een voetbal en niet met een finale van de champions league, de sport begint door gewoon op een fiets te stappen en niet met het rijden van de tour de France. Duivensport begint met het houden van duiven en niet met een nationaal concours.
Wij zouden de duivensport moeten inrichten voor o.a. de gewone werkende man die `s avonds om 6 uur thuis is en voor starters die gewoon met een paar duifjes willen spelen. Hoewel ik me heel erg goed besef dat het makkelijker gezegd is dan gedaan zouden we heel eenvoudig kunnen beginnen door van iedere deelnemer aan een vlucht de eerst aankomende  duif op de uitslag te laten komen, aangevuld met snelste duiven van het concours. We maken dan  een goede eerste stap  en herstellen daarmee  een historische fout .

Nu niet meer dan een hersenspinsel van een voorzitter, maar als we het met z’n allen willen zal blijken dat het beslist geen utopie is.
Waar staan wij, de Blauwe Doffer en z’n leden?  Wij zijn in een flow meegegaan in de ontwikkelingen van de duivensport. We hebben het allemaal beleefd en meegemaakt. De opkomst van het verduisteren, het bijlichten. Van een mespuntje Buisman naar een geelkuurtje. Van het eenvoudige vierseizoenen voer naar het hoogwaardige turbo energie. Van mechanisch klokken naar elektronisch constateren. Ja ook wij zijn er gewoon in meegegaan.
Sportief hebben onze leden zich niet onbetuigd gelaten. In de loop der jaren zijn   menige leden  hoog geëindigd in  ranglijsten van het rayon, de afdeling en zelfs nationale kampioenschappen. Zeer trots zijn wij dat we 2 overwinnaars van NPO-vluchten in ons midden hebben.
Ook op het bestuurlijk vlak hebben Damsters hun bijdrage gedaan. In het rayonbestuur, afdelingsbestuur, commissiewerk en de tucht- en geschillencommissie.
Blij zijn wij met ons eigen clublokaal waar we onder het genot van een hapje en een drankje gezellig namelken over de prestaties van onze gevleugelde vrienden. Het zal u niet bevreemden als ik zeg dat de leden van de Blauwe Doffer niet allemaal gelijk zijn , we hebben allemaal een andere achtergrond en benaderen de duivensport allemaal op een andere manier.. Ik heb gemerkt dat we veel respect tonen voor de plaats waar de ander vandaan komt en de manier waarop de ander de duivensport beoefent. Volgens mij is dat de basis en een garantie voor gezelligheid.

Waar gaan we naar toe?? De Blauwe Doffer en z’n leden? Wij willen heel erg graag doorgaan met het faciliteren van de duivensport voor onze leden. In ieder geval faciliteren voor het deel dat zich binnen ons clublokaal afspeelt.  Daarbuiten ,moeten we onze ogen niet sluiten voor de realiteit. Het vervoer van onze duiven is de grootste kostenpost voor de duivenmelker. Tot nu toe is de afdeling erin geslaagd de kosten op een acceptabel niveau te houden. Met de dreigende vergrijzing een verdere afname van  het ledental en waarschijnlijk een daling  van het aantal ingekorfde duiven zal het moeilijker worden  het vervoer betaalbaar te houden. Gezamenlijk met de andere verenigingen uit de regio Eemsmond zulle we heel erg goed op onze qui-vive moeten zijn om het vervoer van onze duiven voor de regio in stand te houden. Daar ligt mijns inziens voor ons verenigingsbestuurders de grootste uitdaging van de komende 10 jaren. 

En onze duiven hoe is het daarmee gegaan?? De postduif is in de afgelopen  90 jaren sterk veranderd. Door jaar in jaar uit te selecteren op snelheid ,kracht en souplesse zijn de duiven steeds sneller gaan vliegen. Samen met een goede medische begeleiding, een perfecte accommodatie en een puike verzorging hebben we voor onze duiven een topsportklimaat gecreëerd. Een klimaat dat helemaal past bij de renpaarden van het luchtruim.

Nu na het vliegseizoen genieten deze topsporters van een welverdiende rust, zitten midden in de rui en vormen een nieuw en strak verenpak voor een volgend seizoen waarin weer topprestaties zullen worden geleverd.
Dit nieuwe verenpak zal eerst 19 december a.s. op onze verenigingstentoonstelling worden getoond. Daar kun je dan al zien welke duiven het beste door de winterperiode heen zullen komen.
Onwetend zijn de postduiven over de dingen die zij tegen zullen komen in het luchtruim. De skyline is de afgelopen 90 jaar sterk veranderd. In de jaren die voor ons liggen zal deze steeds  voller komen te staan met windmolens. De luchtkwaliteit  zal de komende jaren naar verwachting niet veel verbeteren en we moeten rekening houden met een smogalarm. Het gebruik van GSM en dan denk ik aan straling de aanwezigheid van hoogspanningskabels, allemaal zaken die een aanslag zullen doen op het oriëntatie vermogen van de duiven.
Niet alleen onze duiven maar alle in de duivensport betrokken partijen zullen moeten laten zien dat de gekozen koers de juiste blijkt te zijn.
We hebben 90 jaren achter ons liggen en wij gaan vol vertrouwen op naar 100.

Ik dank u voor uw aandacht.